“Hij heeft weer een thuis”

Vader Joop en persoonlijk begeleider Linda over wat een goede samenwerking voor hen en zoon Olivier betekent.

“Je komt in een onbekende wereld terecht als je kind een psychose krijgt.” Joop weet het uit ervaring. Na een lange zoektocht bij verschillende organisaties woont zijn zoon Olivier (24) sinds juni op De Morel in Wageningen, een beschermd wonen-locatie van RIBW Arnhem & Veluwe Vallei. Samen met persoonlijk begeleider Linda en haar collega’s vormen Joop en Olivier daar een team. Joop: “Het is een verademing.”

Een lange zoektocht
“Het heeft jaren geduurd voordat we de plek vonden die bij Olivier past. Hij had structuur nodig en wilde zich gezien voelen. Bij De Morel lukte dat”, vertelt Joop. Dat was in de jaren hiervoor niet altijd vanzelfsprekend. “In de afgelopen jaren reed ik soms na een bezoek aan Olivier met een knoop in mijn maag naar huis. Nu niet meer. Hier staan mensen om ons heen op wie we kunnen bouwen.”

Klik vanaf het begin
Bij de eerste rondleiding ontstond er al een fijn gevoel. “Een vriendelijke medewerker liet ons de locatie zien. Het was meteen goed”, vertelt Joop. Eén grote wens van Olivier kon bovendien in vervulling gaan: een kingsize bed op zijn kamer. Na jaren in kleine bedden was dat precies wat hij wilde. Joop lacht: “Dat was echt zijn droom!” Er gelden wel regels voor, bijvoorbeeld voor brandveiligheid. “Maar na goed overleg met collega’s stond het bed er. Dat gaf hem meteen een thuisgevoel. En ook mij deed dat goed”.

Ook met Linda was er vanaf moment één een klik. “De lijntjes tussen ons zijn kort. Ze pakt dingen meteen op”, zegt Joop. Dat merkte hij bijvoorbeeld toen Olivier gesprekken had bij zijn vrijwilligerswerk in een verzorgingstehuis. “Linda zorgde ervoor dat er een collega met hem meeging, zodat hij zich op zijn gemak voelde en op tijd kwam.”

Ook in het overleg is die betrokkenheid voelbaar. Linda neemt Olivier en Joop altijd mee: wat staat er te gebeuren en wie is daarbij betrokken? Ongeveer eens in de drie weken zitten ze met z’n drieën om tafel. “We kijken wat al goed gaat en waar nog uitdagingen liggen, en maken daar afspraken over”, vertelt Linda. “Dat is handig, want dan kunnen we altijd bijsturen als dat nodig is. En als iemand van de afspraken afwijkt, kunnen we elkaar daarop wijzen,” lacht ze.

Kaders
“Dat is soms ook nodig”, glimlacht Joop. “Linda geeft duidelijke kaders voor de begeleiding van Olivier, maar helpt ook mij duidelijke kaders te stellen. Want als ouder wil je soms té veel toegeven, het is toch je kind, hè. Linda fluit me dan goedmoedig terug. Doordat ik haar vertrouw, kan ik meer loslaten. Dat geeft mij meer rust als ouder.” 

Samen tot een oplossing
Dat hoeft niet altijd te betekenen dat ze het met elkaar eens zijn. “Olivier had bijvoorbeeld al heel lang geen structuur en daginvulling meer. Joop vond dat wel belangrijk voor hem”, zegt Linda. “Dat begreep ik heel goed. Maar Olivier was toen net verhuisd. Eerst moest hij wennen aan zijn nieuwe huis, daarna kwam de volgende stap. Dat heb ik duidelijk uitgelegd.” Toen Olivier eraan toe was, kwam ook de daginvulling. Joop vult aan: “Linda zag dat hij weer aan de slag wilde en iets wilde betekenen. Samen maakten we dat mogelijk. Dat heeft in een paar maanden al veel gebracht.”

Weer in beweging
Olivier werkt inmiddels als vrijwilliger in een verzorgingstehuis, kookt wekelijks voor alle bewoners en liep laatst zelf de bieb binnen om te vragen of hij daar kon helpen. Joop: “Hij wordt weer gezien en dat geeft hem stap voor stap zelfvertrouwen. Dat betekent ontzettend veel voor hem. En dus ook voor mij.”

“Hier doe ik het voor”, zegt Linda. “Het raakt me. En het is niet alleen mijn verdienste: Olivier heeft een heel team om zich heen. Van de gastvrouw Frances die veel rust brengt en praktische taken oppakt tot de collega’s zoals Femke die me scherp houden. Het is mooi dat we dit samen kunnen doen.” 

Joop: “Ik zie nu hoe Olivier op zijn eigen tempo weer een leven opbouwt op een plek waar hij gewaardeerd wordt. Ik kan nu eindelijk zeggen: hij heeft weer een thuis.”